«–Pâdişahım, benim vazifem, senin âhiretini kurtarmaktır!» diyerek sultanı yanlış kararından vazgeçirebilen bir ilim adamın varsa, bunları yetiştiriyorsan, sen mâzînin olduğu gibi istikbâlin de büyük milletisin!..

Yabancı tebaayı, onların idârecilerinden daha çok memnun eden değerli şahsiyetlerin varsa ve senin adâlet idealin, cemiyeti bir ağ gibi dokuyorsa,

İstanbul fethinde kızgın alevlerin üzerine atılan ve: «Şehidlik sırası bizde!» diyerek neticede surlara zafer sancağını diken Ulubatlı Hasanların varsa,

Bir karıncanın hukûkunu düşünen Kânûnî

Sultan Süleyman’ın varsa,

Özü Kalesi düştüğü zaman halkın sıkıntı ve ıztırâbını düşünerek üzüntüsünden felç olan I. Abdülhamid gibi bir örnek şahsiyetin varsa,

Ufkunda Allâh Rasûlü’nün muhabbeti ile kavrulan ve hislerini sulara nakşeden bir Fuzûlî gözüküyorsa veya yeni bir Fuzûlî yetiştirme idealin varsa,

Sînesi Kur’ân’la dolmuş analar, arslan yürekli yiğitler doğuruyorsa,

Dünyâ, senin gözünde küçülmüş, âhiret saâdeti ve Allâh rızâsı bir ideal hâline gelmişse;